Notka mikołajkowa!!!

Mocno się namęczyłam pisząc tą notkę, bo chciałam, by wam się spodobała! Starałam się, chociaż i tak nie jest ona doskonała, ani bardzo dobra. Proszę o ocenę i wskazanie mi najlepszego fragmentu notki. Napiszcie prawdę, ale cenzuralnie! Nie zapomnijcie!!!

Wszystkiego dobrego, mnóstwa słodyczy, wielu uśmiechów, fury szczęścia i radości w dniu Świętego Mikołaja życzę wam ja, autorka!!!

Notkę tę dedykuję osobie, która poradziła mi, by wprowadzić dreszczyk emocji (czyli ten fragment, dla którego zmieniłam lekko fabułę). Mam nadzieję, że mi się to udało... Czyli:
Notka dedykowana dziewczynie z bloga: http://kocham-jamesa.mylog.pl/ Dzięki :*:*

A... Opis wschodu słońca to moje zadanie domowe, które chciałam wykorzystać. Może wy go ocenicie?? Byłabym wam bardzo wdzięczna...


* * * * *


Niesamowita i budząca grozę cisza. Dwie, ciemne postacie... prawie niewidoczne w tej nieprzeniknionej ciemności. Czerwone światło... przeszywające zimno...
Daleko... gdzieś, w nieprzebytej przestrzeni, znajdował się budynek. Czarny, wielki gmach. Niby niezamieszkany, jednak budzący strach... Przed czym? Raczej przed kim? Tego nikt nie wiedział. W oknach czaiły się ponure cienie, jakby duchy właśnie to miejsce obrały za swoją siedzibę.
Burza... Straszne pioruny, niwelujące miejsca, które stają się ich łupem. Wielkie, ciemne chmury, z których lał się na cały świat lodowaty deszcz. Nieprzyjemny chłód. Czające się za krzakami tajemnicze kształty, których nikt nie potrafił zinterpretować. Budzące grozę, olbrzymie cienie rozłożystych drzew. Ponura atmosfera.
W jednym z okien rozchodziło się jasnoczerwone światło. Z daleka można było dojrzeć jeden cień, pochylający się nad czymś. Albo nad kimś. Cienkie drewienko, kończyło już swoje dzieło, wysyłając ostatnie promienie.
- Gotowe... – rozległ się drżący głos.
I w oknie, wśród bladego, czerwonego światła, ukazał się drugi cień. Wstający powoli... Z uwielbieniem spoglądający na swoje nowe ciało... Spoglądający czerwonymi oczami, z przerażającymi, pionowymi źrenicami. Poruszający długimi i bladymi jak ściana palcami.
Cały dom rozbrzmiał piskliwym śmiechem... Jego śmiechem.
- Nareszcie... Tyle lat na to czekałem... – chrapliwy głos wypełnił cały pokój. – Świat będzie należeć do mnie! Lord Voldemort wreszcie ukaże swoje oblicze!
Znów śmiech. Okropny, zimny...


* * *


Szarawa poświata wypełniała cały widnokrąg. Zbliżała się najpiękniejsza chwila w ciągu całego dnia. Wschód słońca... Delikatne, jeszcze nieśmiałe promienie, wyglądały zza krawędzi świata, spoglądając na niego z zaciekawieniem. Tajemnicza, różowa zorza okalała łagodnie niewielką część widnokręgu. W tle jasnożółtych promyków dało się zobaczyć ciemne cienie rozłożystych drzew. Wyglądały niesamowicie na tle tego cudownego pejzażu.
Słońce powoli wysuwało swe ogniste oblicze zza widnokręgu, przyjemnie ogrzewając chłodną po nocy glebę. Ptaki budziły się ze snu. Słodko śpiewały swe radosne, beztroskie melodie. Różnobarwne stworzenia wychodziły ze swych nocnych kryjówek, rozkoszując się ciepłymi promieniami. Cały świat budził się do życia.
Ten piękny krajobraz już od pewnego czasu zachwycał pewne wnikliwe, zielone oczy, których właścicielką była ładna, rudowłosa Gryfonka. Już ponad pół godziny siedziała ze skulonymi nogami na wielkim, szarawym parapecie. Aksamitna koszulka nocna łagodnie opinała jej zgrabne ciało. I, chociaż nie zdawała sobie z tego sprawy, patrzac w dal zamyślonym wzrokiem, wyglądała ślicznie i romantycznie. Efektu dopełniała rozjaśniona usmiechem twarz.
Był sobotni poranek. Dzień pierwszego, w tym roku szkolnym, wypadu do Hogsmeade. Zapowiadał się pogodny i miły poranek. Lily westchnęła z uśmiechem.
- Ale co się stało? - usłyszała zmartwiony głos Ann, dobiegający z Pokoju Wspólnego.
Wytężyła słuch.
- Nic poważnego. Po prostu musiał pojechać do matki. Źle się poczuła...
Głos Black’a był spokojny, ale Lily wyczuła w nim lekkie napięcie.
- Coś poważnego? Ostatnio dość często choruje...
- Nie wiem Ann. Niedługo wróci.
- Mam wrażenie, że coś przede mną ukrywasz – powiedziała spokojnie dziewczyna.
Lily usłyszała kroki na schodach. Spojrzała na drzwi, oczekując w nich swojej przyjaciółki. Po chwili weszła. O dziwo, spokojna, jednak Ruda nie dała się zwieść. Zeskoczyła z parapetu i podeszła do Lorens.
- Och, Lily!
Zielonooka bez słowa przytuliła dziewczynę.
- No już, spokojnie... – szepnęła, gładząc jej włosy.
- Czuję, że coś jest nie tak! Że on coś przede mną ukrywa!
- Może to wszystko nie jest tak skomplikowane? Może on po prostu pojechał do mamy, a ty się denerwujesz...
- Mógł mnie uprzedzić!
- Racja... ale tego nie zrobił. Pewnie nie chciał cię martwić...
- Może... – westchnęła Ann.
Wyswobodziła się z objęcia Rudej i poszła do łazienki. Lily usiadła na łóżku i wpatrzyła się z zamyśleniem w ścianę.


* * *



Jacklyn szczotkowała włosy, stojąc przed lustrem w łazience. Od kilku minut myślała, co ma dzisiaj robić? Jak wyjść cało i godnie, żeby można było spojrzeć mu w oczy? Bo Jacklyn bała się. Bała się swojego pierwszego w życiu wyjścia z chłopakiem. Nie wiedziała, co ma robić, co uczynić, gdy spotka się sam na sam z tym, jakby nie było, prawie mężczyzną.
Dziewczyna ujrzała w lustrzanym odbiciu swoją współlokatorkę – Jessicę. Uśmiechnęła się do niej smętnie.
- Dzień dobry! Jaki piękny dzień! Wymarzony na spacer po Hogsmeade... – przywitała się Jess.
- Taa... rzeczywiście ładnie – mruknęła Jacklyn.
- Może namówisz się jeszcze na to wyjście?
- Ale ja idę, nie mówiłam ci? – spytała zaskoczona Bever.
- Nie, naprawdę!? To świetnie! Będzie fajnie, zobaczysz!
- Mam co do tego wątpliwości... A jeśli on stwierdzi, że jestem niegodna zainteresowania?
- Zaraz, zaraz...To ty idziesz z chłopakiem? No proszę, proszę... Nasza Jacklyn się rozwija...
- I tak na pewno cos popsuję, albo przewrócę...
- Będzie dobrze! – Jess uśmiechnęła się do blondynki. – Pożyczyć ci coś mojego? – spytała, pokazując ręką szafę.
- Jasne!
Dziewczyny ze śmiechem rzuciły się do szafy. Już po chwili lekko zdezorientowana Jacklyn została wepchnięta do łazienki z pierwszym zestawem ubrań.


* * *


Lily patrzyła z lekkim znudzeniem na długą kolejkę uczniów, chcących przejść obok Filcha sprawdzającego, czy dana osoba jest na liście. Stała ze Stevem, była w centrum zainteresowania. Większość dziewczyn patrzyło na nią z zazdrością i zdziwieniem, a chłopcy szukali sensacji. Dziewczyna spojrzała na swojego towarzysza. Ten uśmiechnął się do niej, jednak już po chwili posyłał jakiś słodki uśmiech ładnej brunetce. Evans westchnęła. „Co się z nim dzieje?”
Kiedy przeszli przez straż Filcha, Steve złapał Lily za rękę i pobiegł przed siebie ciągnąc ją za sobą. Dziewczyna roześmiała się i spojrzała na niego z czułością. Zadyszani dobiegli do wielkiego głazu, stojącego na uboczu. Ruda wdrapała się na niego i spojrzała na chłopaka.
- Jaki piękny dzień, prawda? – westchnęła – Wymarzony na spacer...
- Masz rację... chodźmy więc! Szkoda czasu!
Złapał ją w talii i obrócił, trzymając na rękach. Lily zaśmiała się serdecznie. Chłopak postawił ją na ziemi i powoli ruszyli do Hogmseade.


* * *


- ...”Morze łez?” ... ”Magiczne Daty i Wydarzenia”... hmm... Może to?
Delikatny palec wędrował po grzbietach opasłych tomów, co chwila zatrzymując się na jednym z nich. Po kilku sekundach jedna z ksiąg wylądowała w ręku ładnej dziewczyny z zaciętą miną. Usiadła na krześle w bibliotece, przecierając delikatnie okładkę. Spojrzała na pierwszą stronę. Znów wskazujący palec powędrował na kartkę, powoli gładząc stronę. Na twarzy malowała się determinacja.
- Nic nie ma... – westchnęła z rezygnacją. – Może rzeczywiście jego matka jest chora? Ale tak co miesiąc?
Ann zmarszczyła czoło. Odłożyła księgę i znów spojrzała na regały.
- Och... to bez sensu... – westchnęła – Czy dzisiejszy dzień jest inny niż wszystkie?
- No pewnie!
Dziewczyna podskoczyła na krześle, słysząc donośny głos jakiegoś chłopaka w okularach.
- Ale mnie przestraszyłeś!
- Przepraszam, nie chciałem.... Dzisiaj jest...
- No właśnie... Czy dzisiejszy dzień jest wyjątkowy?
- Dzisiaj jest wypad do Hogsmeade...
- To wiem... – mruknęła Ann rozczarowana.
- ... i będzie piękna noc!
- Tak... Ciekawe dlaczego? Chmur nie będzie? – odpowiedziała dziewczyna dość sceptycznie.
- Tego nie wiem... Ale księżyc będzie w pełni...
- Aha... No to rzeczywiście będzie pięknie... - odpowiedziała markotnie Lorens – Przepraszam cię, ale już pójdę...
Dziewczyna wstała i wyszła z biblioteki. Powolnym krokiem szła do Wieży Gryffindoru. Jej myśli wracały do rozmowy z chłopakiem, mimo woli dokładnie analizując każde jego słowo. „Miły chłopak... widać, że lubi się uczyć’ – uśmiechnęła się smętnie – „Podobnie jak Remus...”
Przystanęła obok wielkiego okna wychodzącego na Zakazany Las. „...księżyc będzie w pełni...” Dziewczyna westchnęła. „Szkoda, że nie obejrzymy go razem z Remusem...”
Księżyc w pełni...
W pełni...
Ann zbiegła błyskawicznie do biblioteki. Minęła uprzejmego chłopaka w okularach i zdyszana spojrzała na regał. Jest!
Drżące ręce pochwyciły dużą księgę z błyszczącym napisem na grzbiecie: „Tajemnice Księżyca” Szybko przewróciła okładkę i znalazła fragmenty o pełni.

... Pełnia jest dla większości ludzi pięknym okresem, kiedy księżyc w całej swojej okazałości spogląda na otoczony ciemnością świat, otulając go swoim srebrzystym blaskiem. Jednak dla niektórych ludzi pełnia jest najgorszym okresem w życiu. Tej nocy człowiek pogryziony przez wilkołaka zmienia się w potwora. Staje się wtedy groźnym stworzeniem, siejącym postrach w okolicznych lasach. Również wampiry w tym okresie mają wzmożoną moc i chęć pogryzienia...

Dziewczyna przestała czytać. Na jej twarzy malowała się groza, z oczu wyzierał strach. Zimny dreszcz przeszył jej kobiece ciało. Wydawało jej się, że krew stanęła w żyłach, ani myśląc, by płynąć dalej. Bała się. Bała się prawdy, która spadła na nią znienacka. Okrutnej prawdy. „Przecież... on nie może być... każdy tylko nie on...” - jąkała się w myślach. Czy on jest wilkołakiem?


* * *


James Potter spacerował samotnie w pobliżu Wrzeszczącej Chaty. Już dzisiaj będzie tam w środku, razem z przyjaciółmi będzie próbował zapanować nad wilkołakiem. Chłopak miał jednak uśmiech na twarzy. Tyle razy przeżywali takie noce, bawili się świetnie, strasząc mieszkańców Hogsmeade, którzy późną porą wychodzili posłuchać „duchów”. Czasem nawet spacerowali po wiosce, odkrywając coraz to nowe miejsca, tajemne przejścia. Bawili się przy tym pysznie.
James usłyszał trzaski gałązek. Ktoś się zbliżał, z daleka rozbrzmiewał dźwięczny śmiech dziewczyny. Rogacz od razu go rozpoznał. Śmiech jego najukochańszej. Jednak nie była sama. Potter schował się szybko za krzakiem. Zza zakrętu wyłoniła się Lily z przystojnym Krukonem, idąc z nim za rękę. James poczuł zazdrość. Ruda najwyraźniej bawiła się z tym chłopakiem świetnie. Nadstawił uszu.
- Ten dom zawsze budził we mnie mieszane uczucia... – odezwała się Lily.
- Mieszane, czyli jakie?
- No nie wiem... zawsze ciekawiło mnie, co dzieje się tam naprawdę, kto tam straszy, a jednocześnie miałam wrażenie, że mam coś z tym wspólnego... sama nie wiem czemu... – powiedziała dziewczyna z rozbrajającą szczerością.
- Ciekawe... ja mam wrażenie, że to nie duchy tu straszą... tylko nie mam pojęcia kto!
- I chyba nigdy się nie dowiemy... – westchnęła dziewczyna.
Stali chwilę w milczeniu, spoglądając na dom. James patrzył na nich, próbując odczytać uczucia Lily. Czuł się fatalnie. On się stara o nią przez sześć lat, a tu przychodzi jakiś Krukon, pożal się Boże, i zabiera mu ją sprzed nosa. A tak świetnie się układało! Już zaczynało się między nimi coś dziać... Potter wycofał się cicho i ruszył w stronę wioski.
- Może pójdziemy na kawę? – odezwał się po chwili Steve.
- Chodźmy, mam ochotę gdzieś usiąść.
Po chwili wchodzili do zatłoczonej kawiarenki. Usiedli przy oknie z widokiem na piękny krajobraz. Lily wpatrzyła się w niego z zachwytem.
- Pójdę coś zamówić – powiedział z uśmiechem chłopak.
Odszedł w stronę baru. Ruda zamyśliła się. Jej myśli wędrowały wokół przyjaciół, wokół Huncwotów. Zastanawiała się, czy zawsze będzie miała o czym rozmawiać ze Stevem? Miała kilka tajemnic, których nie chciała wyjawić Krukonowi, a o których bez przerwy rozmawiała z przyjaciółmi. Zawsze mają tyle tematów do obgadania w Wieży Gryffindoru. A on... on nic o niej nie wie... Jest tak jakby obcy... „Ale jest świetny pod każdym innym względem” odezwał się głosik w jej głowie. Ideał...
- Psst... patrz dziewczyno, co twój chłopak robi...
Lily podskoczyła na krześle słysząc głos jakiegoś chłopaka. Spojrzała w stronę baru i zobaczyła Steve’a bezwstydnie flirtującego z kilkoma dziewczynami. Najwyraźniej czuł się świetnie w ich towarzystwie, bo ani myślał wrócić do stolika. Lily oburzyła się. Odwróciła się w stronę chłopaka, który ja o tym poinformował. Był dość przystojny.
- Chyba o tobie zapomniał... – odezwał się.
- Możliwe – odpowiedziała Ruda chłodno.
- Być może na ciebie nie zasługuje! – uśmiechnął się.
- Co ty możesz o tym wiedzieć! – żachnęła się zielonooka.
- Na pewno nie jesteś taka, jaką teraz udajesz. Chłopak cię nie docenia.
Lily bez słowa odwróciła się od niego i zauważyła Steve’a idącego w jej stronę. Uśmiechnęła się chłodno.
- Fajnie się rozmawiało?
- Świetnie! Dziewczyny zaproponowały, żebyśmy się do nich dosiedli!
- Słucham?! Mieliśmy być sami...
- No tak...
- Coś czuję, że nie były zachwycone tym, że ja jestem z tobą!
- No... nie ukrywam...
- Świetnie! – powiedziała ze złością. – To nie będę wam przeszkadzać, bawcie się beze mnie!
- Czemu się złościsz? To tylko dziewczyny...
- Nie możemy zostać sami...
- Ale...
- Steve, co się z tobą dzieje, jesteś inny niż zwykle!
- To, że jestem z tobą, nie znaczy, że muszę wszystkich zostawiać dla ciebie!
- To po co się ze mną umówiłeś?
Chłopak spojrzał na nią jak na wariatkę.
- To co, dosiadamy się do nich czy nie?
- Nie mogę ci zabronić zostawiania wszystkich dla mnie! Baw się z nimi dobrze!
Lily wybiegła z kawiarni. Odwróciła się tylko na chwilę. Przez ułamek sekundy zobaczyła, jak Steve dosiada się do kilku dziewczyn i śmieje się otwarcie. Łzy pociekły po bladych policzkach Rudej. Nawet nie patrzyła, gdzie biegnie. Czuła się okropnie. Steve zostawił ją dla pierwszych lepszych dziewczyn! A ona mu ufała! Zaangażowała się w ich związek! Chyba za bardzo...
- Ej! Gdzie tak pędzisz!?
Jakiś czarnowłosy chłopak chwycił ją w ramiona i mocno przytulił do siebie.
- Lily, co się stało?
- Och, James...
Dziewczyna rozpłakała się na dobre, mocząc Rogaczowi szatę.

* * *

Jacklyn siedziała przy okrągłym stoliku w „Trzech Miotłach”. Patrzyła nieśmiało na tłoczne i wesołe towarzystwo. Czuła się nieswojo, jakby zupełnie nie pasowała do tych ludzi. Spojrzała tęsknie na drzwi. Nie chciała wychodzić, żeby nie sprawić przykrości Peterowi. Popatrzyła na niego. Stał przy barze. Taki niepozorny, taki nieśmiały, patrzył na wszystkich ze strachem. Dziewczyna wstała i ruszyła do wyjścia. Zatrzymała się przy stojącym obok lady chłopaku o mysich oczach.
- Chodźmy się przejść. Tu jest zbyt tłoczno, nawet własnych myśli nie słychać.
- Dobrze...
Przecisnęli się przez tłum, kierując się ku wyjściu.
- Od razu lepiej – westchnęła Bever, gdy tylko wyszła na świeże powietrze.
- No...
Dziewczyna uśmiechnęła się do niego, poprawiając okulary. Szli wolnym krokiem, każdy szukając jakiegoś tematu do rozmowy. Bezskutecznie.
- Czy zawsze, gdy chce się przerwać ciszę, jak na złość nie przychodzą na myśl żadne tematy? – powiedziała cicho Jacklyn.
- Ciebie to chyba nie dotyczy... – uśmiechnął się chłopak.
- Zdziwiłbyś się... Nienawidzę ciszy i właściwie tylko z tobą umiem zacząć rozmowę....
- Ja nawet z tobą tego nie potrafię – powiedział chłopak i momentalnie się zaczerwienił.
Dziewczyna widząc zmieszanie Petera nie podjęła wątku. Westchnęła.
- W poniedziałek mamy sprawdzian z zielarstwa, prawda?
- Ee... chyba tak...
- Na pewno! Mam nadzieję, że nie będę musiała ci pomagać? – dziewczyna uśmiechnęła się do Pettigriew’a
- Na pewno nie będziesz musiała – żachnął się chłopak.
„Co się z nim dzieje?” pomyślała Jacklyn. „Obraża się zupełnie bez powodu...”
- Przecież żartowałam... – powiedziała.
- Przepraszam...
Przez chwilę panowała nieprzyjemna cisza. Znów... Dlaczego nic nie wychodzi tak łatwo, jakby się chciało? Obydwoje muszą się jeszcze wiele nauczyć.


* * *


- Wiesz, Lily ma chłopaka... – powiedziała Dorcas, mieszając łyżeczką w swojej porcji lodów.
- Co?? – krzyknął Syriusz, krztusząc się owocami, które właśnie spożywał.
- Co cię tak dziwi? – obruszyła się Dorcas – Ruda jest ładna, inteligentna, same zalety...
- No racja... Przepraszam cię, ale jestem stronniczy, myślę o Jamesie...
- Będzie mu ciężko, to pewne...
- Chyba że Lily szybko z nim skończy.
- Nie ma szans, gdybyś ich widział razem...
- Widziałaś?
- Nie, ale widzę jaką ma minę, gdy o nim mówi! Wpadła jak nikt!
- Jak nikt? A ty?– chłopak spojrzał na Czarną z uśmiechem.
- No nie wiem, nie wiem... Ja chyba mniej – dziewczyna puściła oczko do Syriusza.
Ten wziął serwetkę i rzucił nią w czarnowłosą. Dorcas zaśmiała się serdecznie.
- Ja wpadłam chyba dużo bardziej niż myślisz – uśmiechnęła się szeroko.
- No, na pewno!
Obydwoje się zaśmiali.
- Chcesz coś jeszcze? – spytał Syriusz.
- Nie dzięki, może się przejdziemy? Jest szansa, że zobaczymy Lily...
- Jasne – chłopak puścił oczko Meadowes i nonszalanckim ruchem wezwał kelnerkę. Ta westchnęła z zachwytu. Łapa zapłacił rachunek i wyszedł, trzymając Czarną za rękę. Zupełnie nie zwracał uwagi na podążające za nim stęsknione spojrzenia dziewcząt.
Ruszyli spacerem, mijając różne wystawy sklepowe. W chwili, gdy Dorcas patrzyła zafascynowana na jakieś ubrania, Syriusz zacisnął mocniej jej rękę. Spojrzała na niego pytająco. Ten tylko kiwnął głową i wskazał podbródkiem boczną dróżkę. Czarna spojrzała w tamtą stronę i zobaczyła...
Musiała przetrzeć oczy, bo nie wierzyła w to, co miała w zasięgu wzroku. Na dróżce stał James trzymając w objęciach rudowłosą dziewczynę. Zapłakaną Gryfonkę.
- Chodź, poradzą sobie bez nas... – szepnął Black.
- Racja...

* * * * *

KONIEC!!! Czekam na opinie!
ps: O nowej notce powiadomiłam tych, którzy skomentowali poprzedni post! Pozdrawiam :*