Kochani! :*
Przed Wami zdecydowanie najdłuższa notka na tym blogu! Jest niemal trzykrotnie dłuższa od zwykłych postów. Jestem z siebie dumna, aczkolwiek jeśli chodzi o jakość treści… No różnie. Są fragmenty, które mi się bardzo podobają, są i takie, które wydają mi się kiepskie. Chyba tak już musi być.
Mam nadzieję, że Wam się spodoba ten oto prezent ode mnie! :D
Tytułco prawda smutny, ale całość nie jest taka zła.
Następna notka chyba dopiero po Nowym Roku. Teraz nadchodzą Święta, nie będzie czasu na pisanie. Potem Sylwester, znów szkoła, na ‘dzień dobry’ cała masa sprawdzianów… Ale obiecuję, że nowość już niedługo ;)
A teraz:

Wszystkiego najlepszego!
Zdrowia
bo naprawdę jest najważniejsze
Szczęścia
Bo ono Wam się zdecydowanie należy
Uśmiechu
Bo uśmiech mową jest duszy, a Wasze dusze z pewnością są cudowne
Pogody ducha
Bo świat jest taki piękny!
Spełnienia marzeń (nie wszystkich, oczywiście)
By Wam uchylić nieba
Spokojnych Świąt
Bo z pewnością po tych miesiącach w szkole Wam się przyda
Szalonego Sylwestra!
Bo trzeba się wyszaleć
Szczęśliwego Nowego Roku
By każdy dzień, był lepszy od poprzedniego

Czyli kochani, wszystkiego co najlepsze! :*:*:*



* * * * *


Chciała tylko pójść na spacer. Chciała poszwędać się po zamku. Po zamku, nie po lochach! Więc co tu robi? No tak, Lily poprosiła, by przy okazji odwiedziła profesora Slughorna i pożyczyła w jej imieniu jakiś kolejny składnik do eliksiru. Dorcas nawet nie wiedziała, na co jej potrzebny jad jemiołuszek Czy one w ogóle posiadają jad?
Machnęła ręką, nie chcąc zagłębiać się dalej w ten kierunek rozmyślań. Minęła kolejny zakręt i mruknęła:
- Lumos!
No, teraz przynajmniej było jaśniej. Przeszła niemal cały korytarz, zatrzymując się przy końcu. Dalej była ślepa uliczka. Stanęła przed drzwiami nauczyciela eliksirów i zapukała cicho, chowając różdżkę do kieszeni.
Nikt nie otwierał! Zastukała drugi raz, nieco mocniej, ale efekt był taki sam – drzwi się nie otwarły. Rozejrzała się niepewnie po korytarzu i zapukała po raz trzeci. I znów to samo. Delikatnie nacisnęła klamkę i pchnęła. Drzwi nie ustąpiły, więc powiększyła nacisk, ale najwyraźniej były zamknięte zaklęciem. Wzruszyła ramionami. Przyłożyła jeszcze ucho do drewna i próbowała coś usłyszeć. Po drugiej stronie chyba rzeczywiście nikogo nie było. Była ciekawa, dokąd wybrał się profesor.
- Nieładnie tak podsłuchiwać…
Podskoczyła ze strachu i cicho krzyknęła. Odwróciła się szybko plecami opierając o drzwi.
- Widzę, że cieszysz się na mój widok – zakpił Ślizgon.
- Bogatą masz wyobraźnię, Robbins – mruknęła pogardliwie, odzyskując pewność siebie. Ruszyła w jego stronę, planując wyminąć go i pójść z powrotem do Pokoju Wspólnego. Miała już dość tego spaceru.
- A owszem, pewnie wolałabyś nie wiedzieć, jak bogatą - odparł niczym niewzruszony, oczywiście stając jej na drodze.
Umysł Dorcas szybko przeanalizował sytuację – była nieciekawa. On był silniejszy, lepiej zbudowany, ona drobna. Niby posiadała różdżkę, ale miała ją w kieszeni, a on swoją trzymał w ręce.
W dodatku z łatwością zrozumiała aluzję, wypowiedzianą tak znaczącym tonem, że zaczęła się lekko bać. Przeklęta Lily! Czemu kazała jej iść do Slughorna, którego na dodatek nie było nawet w gabinecie? A teraz stoi w pustym, ciemnym i zimnym korytarzu lochów, kilka metrów za sobą mając ścianę, a pół kroku przed – dobrze zbudowanego Ślizgona. I niewielkie szanse na oddalenie się.
Spojrzała z niechęcią na chłopaka, mrużąc niebezpiecznie oczy.
- Czy mógłbyś mnie przepuścić? – spytała zimno.
- Nie wydaje mi się – odparł spokojnie. Uśmiechał się przy tym lekko.
- Słuchaj, mam tego dość. Zostaw mnie w spokoju, jasne? – powiedziała wojowniczo.
- To nie takie proste – odpowiedział lekko rozbawiony.
Krew w żyłach dziewczyny zaczęła szybko krążyć. Obrzuciła go wrogim spojrzeniem i odwróciła głowę.
- Poza tym jesteś już przecież wolna, czy nie tak? Co oznacza, że żaden głupi imbecyl z Gryffindoru nie będzie nieudolnie próbował się zemścić – zaśmiał się cicho, robiąc malutki krok do przodu i zmniejszając dystans między nimi. Dorcas odruchowo cofnęła się.
- Zabawna jesteś, Meadowes – rzucił, parskając śmiechem. Znów powoli ruszył do przodu, obserwując z rozbawieniem, jak dziewczyna próbuje się oddalić.
Gryfonka wiedziała, że zbliża się do ściany, a wtedy już na pewno nie uda jej się uciec. Była przerażona. Chłopak podrywał ją wcześniej, strasznie ją to irytowało i bywała dla niego wredna. On tylko uśmiechał się kpiąco i oddalał. Ale zawsze byli wokół nich jacyś ludzie. A tutaj nikogo nie było, korytarz świecił pustkami, oczy Ślizgona miały niebezpieczny wyraz, a uśmiech był niemal ironiczny. Bała się go. Nie miała pojęcia, co robić. Wiedziała, że nie może pozwolić, by znalazła się przy ścianie. Ale różdżki nie mogła wyciągnąć, bo natychmiast by ją rozbroił.
Błyskawicznie podjęła więc decyzję i ruszyła szybko do przodu, mijając go łukiem. Serce podskoczyło jej z radości i zaczęła biec. Zrobiła jednak zaledwie krok, kiedy poczuła, że chłopak trzyma ja mocno za nadgarstek. Zdezorientowana spojrzała na niego, a on znów wybuchnął śmiechem.
- Naprawdę, jesteś taka przewidywalna… - szepnął, nasilając chwyt.
- Boli… - jęknęła cicho.
- No cóż, myślałem, że sobie spokojnie porozmawiamy – odparł, zupełnie ignorując jej jęk. – Ale skoro tak bardzo domagasz się kontaktu fizycznego…
- Odwal się! – warknęła i szarpnęła ręką, próbując uwolnić nadgarstek.
- Naiwna i zabawna – powiedział jakby do siebie, tym razem tak nasilając chwyt, że dziewczyna zgięła się wpół z bólu. Wykręcił jej lekko rękę powodując, że nie mogła się wyprostować. – Boli? – spytał z udawaną troską.
Zmroziła go wzrokiem, przeklinając w duchu swoją spontaniczność. Teraz nie było już nawet szansy ucieczki.
A chłopak nie tracił czasu. Pchnął ją stanowczo na ścianę, puszczając uprzednio nadgarstek. Zdążyła jednak tylko westchnąć z ulgą, kiedy przygwoździł ją do zimnych kamieni, przyciskając swoim ciałem.
- Puść mnie! – popatrzyła na niego błagalnym wzrokiem.
- Nie zrobię ci nic złego. Ale widziałem wyraźnie, jak bardzo spodobał ci się tamten pocałunek – szepnął jej do ucha zmysłowo.
- Niepraw…
Chłopak zamknął jej usta pocałunkiem. Całował ją mocno i namiętnie, czuła, jak powoli krew zaczyna szybciej krążyć i robi jej się gorąco. Wyrywała się, jednak przyciskał ją mocno do ściany. Ręce miała wolne, ale był tak blisko jej ciała, że nie umiała go odepchnąć. Powoli brakowało jej sił i chęci, by stawiać opór.
- Podoba ci się, prawda? – szepnął, odrywając się od niej.
- Błagam cię, zostaw mnie. Ja kocham…
Znów przerwał jej pocałunkiem. Tym razem był mocniejszy i gwałtowniejszy. Zakręciło jej się z głowie. Zaświtała jej jednak myśl, że przecież teraz może wyjąć różdżkę. Spróbowała delikatnie sięgnąć do kieszeni. Ostrożnie ją wysunęła i chwyciła w dłoń.
Wtedy wszystko potoczyło się bardzo szybko. Nawet nie wiedziała kiedy Robbins odsunął się od niej i zanim zdążyła unieść różdżkę, chłopak szybko ją rozbroił. Musiał wyczuć jakiś ruch dłonią!
Jęknęła w duchu. Pozbawiona swojej jedynej broni mogła już tylko liczyć na cud. Jak mógł coś poczuć? Najwyraźniej nie na darmo jest szefem tej całej ślizgońskiej ekipy.
- W końcu – odezwał się ironicznie Collin. – Już naprawdę zacząłem podejrzewać, że zostawiłaś różdżkę w dormitorium. A ty czekałaś na najlepszy moment. Moje uznanie, całkiem dobrze przemyślane.
- Tylko dlaczego się nie udało? – powiedziała z goryczą. Chciała choć na chwilę zająć go rozmową, póki stał oddalony o jakieś półtora metra.
- Bo mnie nie doceniłaś – odparł spokojnie, z szatańskim uśmieszkiem na twarzy. – Co mnie oczywiście cieszy. Bo raczej nie oddam ci tak po prostu twojej różdżki, na to nie licz.
Zamruczał coś pod nosem i własność Meadowes zniknęła. Dziewczyna wpatrywała się w to szeroko otwartymi oczami z przerażenia.
- Idealnie – rzucił Ślizgon, po czym podszedł do niej szybko i mocno pocałował. Zaskoczona próbowała krzyknąć. Równie szybko jednak odsunął się od niej i zaczął odchodzić.
- Do zobaczenia niedługo, słodka Dorcas.
Patrzyła, jak odchodzi, w głowie mając istną burzę. Co robić? Jak odzyskać różdżkę? Dlaczego on odchodzi?
- Czekaj! – zawołała za nim.
Dobiegła do chłopaka i stanęła, zachowując bezpieczną odległość.
Ten odwrócił się z pytającym spojrzeniem, uśmiechając się pod nosem.
- Co z moją… z moją różdżką? – zapytała niepewnie.
- Nie martw się, na razie nie będzie ci potrzebna.
- Jak to?
- Sobota, niedziela… kto używa czarów w weekend? A potem pomyślimy, jak będziesz mogła ją odzyskać… - udał, że się zastanawia.
Miała ochotę rzucić się na niego, ale wiedziała, że to nic nie da.
- Zwariowałeś? Oddawaj ją!
Robbins zaśmiał się cicho pod nosem. Znów zaczął odchodzić.
- Czekaj! Robbins, do cholery, wracaj tu! – krzyczała za nim.
Chłopak zniknął za zakrętem. Pobiegła za nim, ale na następnym korytarzu nikogo już nie było.
Krzyknęła zrezygnowana i poczuła, jak do oczu napływają jej łzy. Przetarła je ze wściekłością i uderzyła pięścią w ścianę. Czemu ona?! Czemu wszystko ostatnio ją spotyka? Najpierw zrywa z nią Syriusz, teraz nachodzi głupi Ślizgon i zabiera jej różdżkę! Pięknie, po prostu cudownie! A miała w weekend ćwiczyć zaklęcia niewerbalne. Pobiegła szybko schodami! Byle jak najdalej od tych lochów! Niemal potrąciła profesora Slughorna, który schodził właśnie do podziemi.
- Świetnie! Teraz pan przychodzi?! – spytała, wściekła, że znowu ma łzy w oczach.
- Hola, hola, panienko! Nie takim tonem! Coś się stało? – spytał zatroskanym głosem.
- Nie, panie profesorze. Zupełnie nic – odparła gorzko i minęła go przyspieszając. Szybko wytarła łzy i pobiegła do wieży Gryffindoru. Nie patrząc na nikogo poszła od razu do dormitorium, gdzie rzuciła się na łóżko i krzyknęła głośno w poduszkę.
- Ej, spokojnie – usłyszała głos Lily. – Co się stało?
„Oddychaj spokojnie” – nakazała sobie Dorcas w myślach.
Odetchnęła głęboko, po czym odwróciła się na plecy. Spojrzała na przyjaciółkę lekko zaczerwienionymi oczami i powiedziała:
- Nie mam tego głupiego jadu.
- I…?
- Co i?
- No przestań Dor. To nie jest powód, dla którego byłabyś tak wściekła i płakała. Mam nadzieję, że to nie o Syriusza chodzi? – spytała rudowłosa niepewnie.
Meadowes pokręciła głową.
- Nie mam różdżki – burknęła.
- Zgubiłaś? – zapytała Lily, siadając po turecku. Rozpuszczone włosy założyła za ucho i wpatrzyła się w przyjaciółkę. – Przecież możemy ją zaraz przywołać, głuptasku. – dodała, uśmiechając się.
- Lily – odparła lekko zirytowana Dorcas – nie mam różdżki, bo mi ją zabrano.
Zielonooka otworzyła usta ze zdziwienia.
- Dobra, już nie będę zgadywać. Kto ci ją zabrał?
- Robbins.
- Nie!
- Właśnie tak. Lily, co ja mam zrobić?
- Ale jak to, zabrał ci? Co się stało? – spytała Evans, patrząc uważnie na współlokatorkę.
Dziewczyna westchnęła cicho i opowiedziała, co się wydarzyło w lochach.
- Przepraszam cię! Mogłam sama pójść po ten jad jemiołuszki! – jęknęła Lily z przerażeniem w oczach. – Ten chłopak cię prześladuje!
Dorcas poczuła, że znów ma łzy w oczach. Po raz trzeci tego wieczoru. Bezwiednie przytuliła się do rudowłosej, czując, jak przyjaciółka delikatnie gładzi jej włosy.
- Nie martw się, powiemy chłopakom. Oni chyba coś na to poradzą… Nie wiem, mogą go nawet napaść, nie mam nic przeciwko.
- Tak, ale co to da? Na pewno nie będzie miał mojej różdżki przy sobie, a wątpię, żeby powiedział, gdzie ją dał, albo oddał dobrowolnie.
- Ale przynajmniej dostanie nauczkę. A może akurat będzie ją miał przy sobie?
- Nie wiem Lily, mam już wszystkiego dość. Chyba pójdę spać.
Wstała z łóżka i ruszyła do łazienki.
- Może spróbujemy ją przywołać? – zaproponowała Evans.
- Próbuj – rzuciła Meadowes i zamknęła za sobą drzwi.
Zielonooka westchnęła cicho. Mruknęła cicho zaklęcie przywołujące, nie spodziewając się specjalnie, że różdżka przyleci. Wstała, przeczesała ręką włosy i powiedziała głośno:
- Idę na dół. Jakby coś się działo, wołaj.
- Dobra. – usłyszała przytłumiony głos z łazienki.
Nieco zrezygnowana wyszła z dormitorium i zeszła do Pokoju Wspólnego, gdzie dosiadła się do Ann i Huncwotów, którzy siedzieli przy jednym ze stolików.
- Gdzie Dorcas? – spytał Lupin na przywitanie.
- Źle się czuje. Chyba pójdzie wcześnie spać – odpowiedziała, uśmiechając się niemrawo. Poczuła, że Syriusz na nią patrzy i uchwyciła jego wzrok. Szybko odwrócił głowę, wtrącając się do rozmowy. Po chwili rudowłosa zrobiła to samo. Jak dawno nie rozmawiali ze sobą wszyscy razem! Niemal widziała, jak namacalnie poprawia jej się humor.


* * * * *


- James?
Był środek nocy, może godzina trzecia nad ranem. Cały zamek pogrążony był z śnie, , w uszach dzwoniła cisza, przerywana czasem skrzypieniem łóżek. Co o tej godzinie robiła pewna dziewczyna na nogach? W dodatku nie była u siebie – stała nad łóżkiem czarnowłosego chłopaka w męskim dormitorium! Po co? Jaki miała powód?
Lily machnęła różdżką w stronę pozostałych Huncwotów. Chociaż spali, wolała być pewna, że nie będą ich słyszeć. Znów spróbowała dobudzić bruneta. Potrząsnęła stanowczo jego ramieniem.
- Co się dzieje…?
Chłopak leniwie otworzył oczy. Niewiele widział, obraz rozmazywał mu się przed oczami, było ciemno. Wysilił spojrzenie i omal nie spadł z łóżka.
- Lily?! Na gacie Merlina, co ty tu robisz? – krzyknął cicho.
- Spokojnie, James.
- Spokojnie?! Evans, jest środek nocy! A ty zjawiasz się tutaj, wyrywasz ze snu i mówisz, że mam być spokojny?
Uśmiechnęła się przepraszająco.
- To typowe zachowanie dla Syriusza. Po tobie się tego nie spodziewałem – mruknął już łagodniejszym tonem.
- Powiedzmy, że lubię zaskakiwać – odparła lekko.
Usiadł na łóżku i założył okulary. Spał w samych bokserkach. Lily spojrzała mimowolnie na jego nagą klatkę piersiową. Był idealnie zbudowany. Nie tak jak Syriusz, ten miał zdecydowanie więcej mięśni. Ale w Rogaczu było coś pociągającego. Jakaś magia, która sprawiała, że wydawał się atrakcyjniejszy.
Z trudem oderwała wzrok od jego ciała i spojrzała speszona w jego rozbawione oczy. Chłopak ziewnął potężnie, zakrywając usta dłonią i potargał mocno już zmierzwione przez sen włosy.
- O co chodzi? – zapytał.
- Ee… może pójdziemy na dół? Tam spokojnie porozmawiamy – dodała.
- Ostatnio nadużywasz tego słowa – uśmiechnął się pod nosem.
- Jakiego słowa? – zdziwiła się.
- „Spokojnie” – przedrzeźniał.
Wstał z łóżka i szybko wciągnął jakieś spodnie, leżące w nieładzie na ziemi, tuż obok całej masy innych ubrań.
- Jesteś pewien, że nie są od Petera? – spytała ironicznie dziewczyna
- Evans, z sarkazmem ci nie do twarzy – odpowiedział, uśmiechając się.
Ruszył do drzwi, sprawnie omijając przeszkody w postaci porozrzucanych butów, słodyczy, ubrań i podręczników. Lily patrzyła na to kręcąc głową.
- Idziesz? – odwrócił głowę, spoglądając na nią pytająco.
Dziewczyna nadal stała przy jego łóżku.
- James…
- No?
Uświadomiła sobie, że będzie musiała rozmawiać z nim, mając przed oczami jego nagi tors. Wolała do tego nie dopuścić.
- Ubierz… ee… jakąś koszulkę. Tam… tam może być zimno.
Chłopak rzucił jej rozbawione spojrzenie, ale pochylił się i podniósł z podłogi jakąś koszulę z krótkim rękawem. Wygładził ją ręką i narzucił na siebie. Zapiął kilka guzików.
- Teraz możemy iść?
- Tak. Jasne.
Przepuścił ją przez drzwi. Razem zeszli do Pokoju Wspólnego i usiedli w rogu, przy jednym ze stolików.
- Więc o co chodzi? – spytał ponownie, patrząc na nią uważnie.
Idiotka! Czemu on tak ją peszy? Zachowuje się jak jakaś głupiutka nastolatka.
- Nie chciałam wplątywać w to reszty. To dosyć ciężka sprawa i dotyczy Dorcas, a wiem, jak zareagowałby Syriusz.
- Intrygujesz mnie – rzucił. – Czekaj, wygląda na to, że chwilę tu posiedzimy.
Machnął różdżką, nic nie mówiąc. Lily pomyślała rozbawiona, że pewnie chce się popisać znajomością niewerbalnych zaklęć, ale jego mina wcale o tym nie świadczyła. Huncwot po prostu nauczył się ich tak dawno, że używał ich już machinalnie.
Po chwili z dormitorium przyleciały dwie butelki Kremowego Piwa i Kociołkowe Pieguski.
- Skąd to masz? – zapytała zaskoczona.
- Na czarną godzinę – uśmiechnął się chłopak lekko.
Pokręciła głową i chwyciła za butelkę. Dawno tego nie piła. Ostatnio przecież nie odwiedziła Hogsmeade. Już zapomniała, jak smakował ten rewelacyjny płyn. Skosztowała, zamykając z rozmarzeniem oczy.
Usłyszała parsknięcie śmiechem. Szybko odstawiła butelkę i spojrzała groźnie na Pottera.
- Takie to zabawne?
- Nie skądże. Właśnie sobie przypomniałem nasz ostatni kawał na Filchu – skłamał bez mrugnięcia okiem.
Lily wzruszyła ramionami i zmieniła pozycję na fotelu, podkurczając lekko nogi.
- Sprawa jest taka… Kojarzysz Robbinsa, nie?
- Głupie pytanie – prychnął James.
Lily opowiedziała mu pokrótce, co się wydarzyło w piątek wieczór. Oczywiście pominęła szczegóły, z którymi zaznajomiła ją Dorcas, przekazując jedynie istotny fakt – przyjaciółka została bez różdżki.
- Sukinsyn! Faktycznie nie daje jej spokoju! – zawołał oburzony Potter. – Wiem, o co ci chodzi, chcesz, żebyśmy się zemścili? Tylko czemu nie chciałaś nic mówić Syriuszowi i…
- Właśnie dlatego. Nie chcę, żebyście się mścili, bo oboje dobrze wiemy, że to bez sensu. Różdżki nie odda ani nie powie, gdzie ją schował. A do tego pewnie będzie chciał się odpłacić, a więc to nienajlepszy pomysł.
- Evans, my się nie boimy zemsty – powiedział, patrząc na nią krzywo. Jak w ogóle mogła tak pomyśleć?
- Wiem! Ale co nam to da? Nic! Dlatego wymyśliłam cos innego… - dokończyła niepewnie.
- No mów.
- Ale to ryzykowne – ostrzegła.
James parsknął śmiechem.
- Lily, ty w życiu nie wymyśliłaś ryzykownej akcji. A poza tym właśnie to będzie w tym wszystkim najlepsze.
- Ryzyko? – zapytała sceptycznie.
- Dokładnie. No mów, co wymyśliłaś.
- Myślałabym, czy nie dałoby się jakoś wkraść do Pokoju Wspólnego Ślizgonów i poszperać trochę w pokoju Robbinsa…
- Nieźle… pewnie nie znasz hasła, co?
Westchnęła.
- Niestety. Znałam pierwsze, podawali je w pociągu na zebraniu prefektów, ale na święta zawsze jest zmieniane.
- Czyli trzeba będzie czekać pod wejściem. Pewnie nie wiesz, jak się tam dostać?
Pokręciła głową.
- Wiem tylko, że wejście jest lochach.
- Zginiesz beze mnie w tym zamku – odpowiedział rozbawiony.
- A ty skąd wiesz? – zapytała.
- No przestań, Lily. Nie zmarnowałem tych pięciu lat z hakiem w szkole.
- Sugerujesz, że ja zmarnowałam? – odcięła się wojowniczym głosem.
- Nie skąd! – wyciągnął w jej stronę ręce, jakby broniąc się przed ewentualnym atakiem. – Ty po prostu spożytkowałaś je w inny sposób – dodał z uśmiechem.
- Nieźle z tego wybrnąłeś – zaśmiała się.
Chłopak jej zawtórował.
- To kiedy mam wyruszyć? – zapytał.
- Ty? Razem wyruszymy!
- Pójdziesz ze mną? Przestań. To niezbyt bezpieczne, wkradać się do miejsca pełnego Ślizgonów. Poza tym jesteś Prefektem.
- Daj spokój – machnęła lekceważąco ręką. – Nic się nie stanie.
Wahał się. Razem z Lily pod jedna peleryną? Blisko siebie i do tego tylko we dwoje? Niebezpiecznie.
- Nie jestem pewien…
- No przestań. Chyba się nie boisz? – spytała zadziornie.
- Dobra. – zgodził się zrezygnowany. – To kiedy? Bo na pewno nie teraz.
- No tak, raczej nikt by nam nie otworzył i stalibyśmy do rana pod drzwiami.
- Może dziś wieczorem? W soboty ludzie do późna siedzą w Pokoju Wspólnym. Będzie dużo czasu na poszukiwania. Bo pewnie nie wiesz również, gdzie jest jego dormitorium.
- No nie wiem – przytaknęła.
Gryfonka zamyśliła się na chwilę.
- A więc do wieczora! Dobranoc, James! – rzuciła i szybko wstała. Nie patrząc już na niego wróciła do dormitorium.
- Dobranoc, Evans. – odpowiedział, spoglądając za nią, aż zniknęła na schodach, poczym sam wrócił do łóżka. Długo jednak nie mógł zasnąć.


* * * * *


„Moja kochana Dorcas,
Twoja różdżka leży bezpiecznie w bardzo dobrej skrytce. Nie próbuj przywoływać jej ani szukać. Stracisz cenny czas, który musisz zapewne poświęcić na naukę.
Zapomniałem Ci wczoraj powiedzieć, że pięknie wyglądasz w tych kolczykach. Pewnie już się domyśliłaś, kto Ci je podarował i dlatego tak często je nosisz. Chociaż kiedy je wysyłałem, nie myślałem, że tak wiele nas połączy. *
Pomyślimy, jak będziesz mogła odzyskać swoją różdżkę.

C. R.”

Kolczyki migotały delikatnie, odbijając popołudniowe promyki słońca. Spadały z zawrotną szybkością z Wieży Gryffindoru. Wylądowały niemal łagodnie, zagłębiając się w śniegu.
Kartka również migotała w blasku ognia, który lizał ją powoli, nie spiesząc się. Systematycznie pochłaniał literkę po literce, pozostawiając jedynie sczerniałe strzępki.
Migotały również łzy wściekłości w oczach czarnowłosej Gryfonki.


* * * * *


Nadeszła w końcu sobota. Ten dzień większość uczniów wykorzystywała na odpoczynek, chwilę relaksu. W niedzielę wieczorem już trzeba było wrócić do góry zadań domowych i z ironicznym uśmiechem powitać początek nowego tygodnia.
Dlatego nietrudno się dziwić, że soboty są tak wymarzone, wyproszone, wytęsknione. Łatwo też sobie wyobrazić, jak u wielu wygląda taki relaks. Choć pewnie w zależności od ludzi może on być skrajnie różny.
Lily ten cudownie wolny dzień spędziła na spacerze. Tyle już razy samotnie wałęsała się po błoniach, że znała je na pamięć. A jednak niemal za każdym razem odkrywała coś nowego, jakieś schowane w cieniu małe drzewko, kamień, ukryty wśród krzewów, naturalną huśtawkę z pięknie splątanych gałęzi… Czuła się jak jakaś mała księżniczka, którą świat wyróżnił i zechciał pokazać swoje najcudowniejsze skarby. Jak więc odmówić sobie owych spacerów? Nie sposób.
Popołudnie spędziła w dormitorium. Wszystkie trzy lokatorki siedziały wspólnie na podłodze i gawędziły przed jakieś dwie godziny. Tak dawno tego nie robiły! Ciągle tylko brakuje czasu. I tym razem nie miały go wiele. Ann wkrótce potem uciekła do Remusa, Lily z przepraszającą miną oznajmiła, że obiecała wytłumaczyć transmutację młodszej Gryfonce. Dorcas uśmiechnęła się w odpowiedzi i pogoniła przyjaciółkę wzrokiem, a sama została w dormitorium. Kiedy były we trzy, łatwiej przychodził uśmiech, lżejsze się i łatwiejsze wszystko wydawało. Ale kiedy tylko zostawała sama, świat jakby zmieniał swe oblicze, zrzucał piękne szaty i przyodziewał te zwyczajne, realne. Przykre często, bo jakże prawdziwe.
A kto w naszym świecie szuka realizmu?

Nadszedł i wieczór, bo nadejść musiał. Lily siedziała przy stoliku razem z Ann, Dorcas i Remusem. Uśmiechnęła się tajemniczo do stojącego nieopodal Jamesa. Ten kiwnął głową i zniknął na schodach dormitorium. Evans zachichotała bezgłośnie i wstała z wygodnego fotela.
- No cóż, ja was opuszczam.
- Gdzie idziesz? – zdziwiła się Dorcas.
- Miałam się stawić u McGonnagall. Nie mam pojęcia, o co chodzi, ale lepiej tam pójść.
- I dlatego masz taki dobry humor? – spytała rozbawiona Ann.
- Dokładnie – wyszczerzyła zęby rudowłosa.
Szybko przeszła przez Pokój Wspólny o tej porze jeszcze dosyć wyludniony. Zatrzymała się dopiero na schodach, już po drugiej stronie portretu. Nie musiała długo czekać. Z przejścia za portretem wyskoczył szybko James, w biegu chwytając Gryfonkę za rękę. Pociągnął ją za sobą , a ona ze śmiechem mu się poddała. Razem przebiegli cały długi korytarz i schody. Na szóstym piętrze zatrzymali się. Lily próbowała uspokoić oddech, co chwilę chichocząc. James przyglądał jej się z iskierkami w oczach. Gdy tylko podniosła znów głowę i spojrzała na niego, z szatańskim uśmiechem popchnął jakąś ścianę, która natychmiast się otwarła.
- Co to jest? – spytała zdumiona.
- Jedna z wielu słodkich tajemnic zamku – odpowiedział. – Chodź!
- Nawet nie pytam, jak ją znaleźliście – mruknęła, podchodząc do ściany. – Ale w wyobraźni mam scenę, jak idziecie po zamku, popychając każdy kawałek ściaaaaaaa…!!!
- Nie zdążyłem ci powiedzieć, że to przejście to zjeżdżalnia – zawołał za nią i również zjechał.
- To nie było śmieszne!
James nawet nie próbował stłumić chichotu. Lily również mimowolnie parsknęła.
- Oj, no dobra, było. Ale mogło mi się coś stać.
- Wierz mi, zjeżdżaliśmy tutaj na miliony sposobów, nigdy nic złego się nie stało. – odpowiedział. – Przecież gdybym nie był pewny, że wyjdziesz bez szwanku, w życiu nie pozwoliłbym ci zjeżdżać.
- Marne pocieszenie – mruknęła, uśmiechając się jednak. – Ale przyznam, że dawno nie miałeś tak dobrego humoru.
- Skończyły się te dobre czasy – powiedział lekko. Wyciągnął rękę i pomógł jej wstać.
- To gdzie właściwie jesteśmy?
- Na pierwszym piętrze. Dokładnie naprzeciw tego posągu trolla. – odpowiedział i pchnął ścianę. Rzeczywiście od razu ujrzeli owy posąg.
- Niesamowite. Minęliśmy tyle schodów!
- Taa… szkoda, że nie ma takiego przejścia w górę.
Lily uśmiechnęła się i ruszyła korytarzem. Chłopak pokręcił zabawnie głową, zmierzwił włosy i pobiegł za nią. Zanim dotarli do lochów, narzucili na siebie pelerynę-niewidkę. Teraz musieli iść ostrożniej i bliżej siebie, żeby spod płaszcza nie wystawały im stopy.
James chwycił ją delikatnie za rękę i nakierował na jedną ze ścian. Dziewczyna spojrzała na niego pytająco, ale nie zdążyła się odezwać, bo właśnie wtedy mur się odsunął i przed oczami pojawił się Pokój Wspólny Slytherinu. Minęła ich jakaś młoda dziewczyna, może drugoklasistka. Evans stała jak zamurowana, patrząc na to nietypowe pomieszczenie. Na szczęście chłopak pociągnął ją mocno i weszli do środka, zanim ściana z cichym trzaskiem wróciła na swoje miejsce.
- Mamy szczęście – szepnął jej do ucha. – Nie musieliśmy w ogóle czekać.
Gryfonka tylko kiwnęła głową, rozglądając się wokół.
A patrzyła na iście imponujący widok. Pokój ten całkowicie różnił się od gryfońskiego pomieszczenia. Był raczej ponury, ale w naprawdę intrygujący sposób. Prostokątny, niski i skąpo umeblowany. Oczywiście przeważały barwy Slytherinu – zieleń i srebro. To sprawiało wrażenie wiecznego chłodu. Lily aż się wzdrygnęła. W kominku, umieszczonym przy najdalej od nich stojącej ścianie, tlił się delikatnie ogień. Nie buchał wesołymi płomieniami, jak to zawsze w ich Pokoju Wspólnym. Kilka stolików i foteli również miało zimny, zielony odcień i srebrne zakończenia. Wyglądały tak… arystokratycznie. Okien nie było, lekkie białe światło sączyło się z pochodni, poumieszczanych gdzieniegdzie na ścianach. Mimo to było mrocznie. Evans pokręciłą głową. Nie wytrzymałaby w takim pokoju dłużej niż kilka dni, nie mówiąc o spędzeniu tutaj całych siedmiu lat! Zdecydowanie dom Slytherinu nie był dla niej.
Potter szturchnął ją lekko w ramię. Spojrzała na niego. Pokazywał jakiś stolik w kącie. Od razu zauważyła, że siedzi tam właśnie Robbins, Snape, Avery, Mulciber, kilku Ślizgonów, których znała tylko z widzenia i Regulus Black. Uniosła brwi zaskoczona obecnością tego młodego chłopaka w dużo starszym towarzystwie. Spojrzała na Jamesa, który stał nieco za nią. On tylko wzruszył ramionami i szepnął:
- Jak widać nieźle zaczyna. Kompletne przeciwieństwo Syriusza.
Lily pokręciła głową. Może to tylko tak źle wygląda? Może do tego towarzystwa ciągnie go tylko ciekawość?
- Chodź, nie mamy za wiele czasu.
- Ale skąd będziemy wiedzieć, w którym on śpi dormitorium? Po czym je rozpoznamy?
Potter zamyślił się na chwilę.
- Dobra. To podejdźmy bliżej, posłuchamy o czym mówią. Może akurat ktoś wspomni o sypialni.
Znów chwycił ją za rękę. Lily mimowolnie poczuła mały dreszczyk. Jakby ciało czekało tylko na ten dotyk. Cieszyła się, że jej nie widział – szła pół kroku za nim. Pewnie twarz miała teraz zarumienioną. Do tego serce – musiało tak szybko i głośno bić? Na pewno słyszy, pewnie ludzie obok obracają się, zaintrygowani dziwnym pukaniem.
Miała wrażenie, że w zimnym pokoju nagle stało się nieco cieplej. Na szczęście Huncwot zaraz puścił jej rękę. Wolała nie myśleć, czemu serce tak galopowało przed chwilą. Może ma problemy z ciśnieniem?
Stali już bardzo blisko owego stolika w rogu, ale nadal nic nie słyszeli. Musieli rozmawiać cichym szeptem. Jednak gdy podeszli kilka kroków, w uszach mieli tylko dziwne brzęczenie.
- Znowu to zaklęcie! – jęknęła Evans i szybko zakryła usta dłonią. Na szczęście nikt jej nie usłyszał.
James za to spojrzał uważnie i zapytał:
- Jakie zaklęcie?
- No najwyraźniej, wiesz, zapobiegające podsłuchiwaniu.
- Dobrze, ale czemu mówisz znów?
- Bo… - myślała gorączkowo, żałując, że się odezwała. – Kiedyś też obok nich przechodziłam i słyszałam to samo. Tylko dziwne brzęczenie w uszach.
To przecież nieistotne, że wtedy próbowała ich podsłuchiwać w lochach, wcześniej szpiegując Severusa. Nie skłamała przecież, przechodziła obok nich.
- Ciekawe zaklęcie – uśmiechnął się z uznaniem James. – Wiesz może, jak brzmiało?
- Nie bardzo – mruknęła tylko.
- No nic, wygląda na to, że za wiele się tutaj nie dowiemy. Chodźmy do tych dormitoriów.
Sypialnie w kwaterze Ślizgonów nie były, tak jak w Gryffindorze ułożone na siedmiu piętrach. Po przejściu przez kamienny łuk zeszli po schodach, prowadzących w dół. Tam długi, wąski i kamienny korytarz prowadził do kilku odgałęzień. Co chwila mijali drzwi, pewnie prowadzące do poszczególnych dormitoriów.
- Prędzej sami się tu zgubimy niż odnajdziemy ten głupi pokój! – jęknęła Lily, patrząc bezradnie na pogrążony w półmroku korytarz. – Czy u nich musi być wszędzie tak ciemno?
- Ślizgoni, jak wszystkie parszywe stworzenia pewnie boją się światła. Nie mam pojęcia, po co ten dom w ogóle istnieje… - powiedział Potter. – Chodź, im krócej tu zabawimy, tym lepiej.
Szybko zorientowali się, że dormitoria rozmieszczone są rocznikami. Chłopcy z jednej klasy spali razem, więc podejrzanie szybko znaleźli odpowiednie drzwi. James nacisnął klamkę i pchnął, jednak nic się nie stało. Machnął więc szybko różdżką i tym razem zamek kliknął. Weszli szybko do pomieszczenia i z ulgą zdjęli pelerynę.
- I co teraz? – spytał James.
- Szukamy – odpowiedziała szybko zielonooka i ruszyła do szafy, stojącej najbliżej.
Dormitorium niewiele się różniło od pozostałych miejsc w Slytherinie. Tak samo ponure i zimne, tak samo w odcieniach zieleni i srebra. A jednak z tym swoim dziwnym, nie do opisania urokiem. Meble czarne, z surowego drewna, łóżka również. Baldachimy miały kolor ciemnozielony, poprzetykany gdzieniegdzie srebrnymi nitkami. Okien nie było.
Po pół godzinie musieli z żalem stwierdzić, że w tym pokoju nie było różdżki Dorcas. Lily zajrzała nawet do łazienki, również zrobionej w kolorach zieleni i srebra. Na kafelkach ułożony był wąż. Miała już serdecznie dość tej ponurej kolorystyki.
Usłyszała jak James szepcze szybko jakieś zaklęcie. Chyba zabezpieczał drzwi! Wyszła błyskawicznie z łazienki i usłyszała czyjeś głosy, tuż przy drzwiach. Spojrzała lekko przerażona na Huncwota, który szybko zarzucił na nią pelerynę. Stanęli w kącie. Dziewczyna próbowała uspokoić oddech. Zamek kliknął i drzwi się otwarły, a do dormitorium weszli chyba wszyscy lokatorzy. Sześciu chłopaków, w tym właśnie Robbins, Snape, Avery i Mulciber. Tym razem nie było z nimi Regulusa. Lily zauważyła, że pozostali również siedzieli przy stoliku w ich Pokoju Wspólnym. Zadrżała na myśl, że oni wszyscy chcą zapewne w przyszłości dołączyć się do tego Czarnoksiężnika. Spojrzała jakby z żalem na Severusa, który oczywiście nie miał o tym pojęcia.
- Pokaż jeszcze raz te księgi – warknął Collin, patrząc na Averego.
Ten szybko wyciągnął jakąś starą księgę i podał chłopakowi, patrząc na niego spode łba.
- Sev, na pewno mamy to zrobić? Skąd ta informacja? – zapytał spokojniejszym głosem.
- Robbins, po raz któryś mówię ci, że przekazał mi to… znajomy – powiedział z lekką ironią. – Jeden z najbliższych Czarnemu Panu.
James zacisnął mocniej rękę na różdżce. Najchętniej teraz wyzwałby na pojedynek tego Smarka, ale nie może narazić Lily. Poza tym Ślizgonów było sześciu i wszyscy dobrze zbudowani, pomijając może Snape’a, który miał raczej wątłą posturę. A on był sam jeden i do tego miał Evans, która co prawda znała świetne zaklęcia, ale jednak był dziewczyną. Nie mógł w żaden sposób ryzykować, zaciskał więc tylko pięści i patrzył z zawiścią na swoich rówieśników.
- Ale jak, co cholery, mamy to zrobić? – spytał Robbins.
- Nie histeryzuj. To będzie trudne, ale wykonalne. – znów odezwał się Snape.
Lily ze zdziwieniem stwierdziła, że kiedyś musiała się pomylić w ocenie tych chłopaków. Zawsze myślała, że najważniejszy tutaj jest właśnie Robbins. Zresztą to on pierwszy wszczynał kłótnie, to on przewodził. Jak widać tylko pozornie. Teraz, chociaż to on prowadził rozmowę, wszystkie jego pytania kierowane były do Snape’a. Severus znał odpowiedzi i chyba znał najwięcej czarów. Znał legilimencję… ciekawe, czy jego koledzy również? To on miał znajomości wśród… najbliższych Czarnemu Panu. Lily nie mogła w to uwierzyć! A więc jej głupie domysły, najgorsze scenariusze okazały się prawdą! Przyjaciel… jak można przyjaźnić się z osobą, tak pragnącą czynić zło?
- Dobra, czas na nas – powiedział po chwili Collin. Odłożył księgę, którą przed chwilą miał w dłoniach. Lily z przerażeniem dojrzała tytuł, prosty i krótki, a jednak budzący grozę: „Czarna magia”.
James chyba również go dojrzał, bo palce, którymi trzymał różdżkę całkiem zbielały od zaciskania dłoni. Spojrzał na Evans i w tym samym czasie ona zerknęła na niego. Przez krótką chwilę spoglądali sobie w oczy.
Potter odwrócił wzrok i spojrzał na Ślizgonów. Wszyscy już wyszli, ostatni, Collin, stał już niemal w drzwiach. Z kieszeni wystawała mu różdżka, niemal w połowie wyciągnięta. Widząc w tym ostatnią szansę, machnął szybko ręką i narzędzie zaklęć chłopaka powędrowało spokojnie do rąk Huncwota. Patrzył przez chwilę z niepokojem, czy Robbins nie spojrzy za siebie. Wtedy na pewno dojrzałby szybującą w powietrzu własną różdżkę. Na szczęście on szybko zamknął za sobą drzwi i rzucił na nie zaklęcie.
- Czy oni wszędzie chodzą razem? – zapytał drwiąco James, zdejmując pelerynę-niewidkę.
Lily zignorowała pytanie, wpatrując się szeroko otwartymi oczami w różdżkę, leżącą w ręku chłopaka.
- Po co to zrobiłeś?! – spytała gwałtownie.
Potter westchnął i zmierzwił swoje włosy.
- To proste. On ma jej różdżkę, ona ma jego. Transakcja wymiany. Wierz mi, zwykle się powodzi.
- Ale… - zaczęła, ale zabrakło jej chyba argumentów, bo po chwili machnęła ręką i westchnęła z rezygnacją. – Chodźmy już lepiej. Mam serdecznie dość tych pomieszczeń.
Gryfon pokręcił tylko głową i odczarował drzwi. Zarzucił po raz kolejny tego wieczoru pelerynę-niewidkę i razem wyszli z pokoju, sprawdzając wcześniej, czy nie ma nikogo na korytarzu. James znów machnął różdżką w kierunku dormitorium, zamykając je zaklęciem.
Szli korytarzem w milczeniu. Chłopak czuł, że Lily nie podobał się przedstawiony przez niego sposób rozwiązania problemu. Aż gotował się w środku. O co jej chodzi? Chciała odzyskać własność Dorcas czy nie? Chciała pomóc przyjaciółce? Tylko w jaki sposób? Uczciwy? Parsknął bezgłośnie, lekko zirytowany. Ale kiedy spojrzał na jej zaciętą minę, mimowolnie uśmiechnął się lekko. Była taka urocza w tej swojej przesadnej uczciwości. Poza tym miała swoje zasady. To też trzeba cenić, że potrafi się ich trzymać. I jest taka kochana, kiedy się złości! Wygląda wtedy doprawdy uroczo.
Lily szła lekko z przodu, nie zwracając uwagi na Jamesa. Byłą pogrążona w swoich myślach, zdziwiła się więc lekko, kiedy chłopak pociągnął ją mocno ku ścianie. Odwróciła się w jego stronę i już chciała coś powiedzieć, kiedy przyłożył palec do ust i znaczącym wzrokiem spojrzał na korytarz. Podążyła za jego spojrzeniem i zamarła. Znowu oni! Tak szybko wracali? Stanęła jeszcze bliżej Pottera, przylegając do niego całym ciałem i znów, mimo sytuacji, poczuła miłe ciepło, rozchodzące się po ciele.
- Po co…?
- Mówiłem już, do cholery, zostawiłem różdżkę w dormitorium – warknął Robbins. Szedł tylko z Mulciberem. Gryfoni poczuli lekki podmuch wiatru, kiedy szybko przeszli obok nich.
- Umiesz jakoś zabezpieczyć tę całą różdżkę, żeby jej nie mógł przywołać? – szepnęła zielonooka.
- Da się zrobić – uśmiechnął się rozbrajająco. Lily musiała odpowiedzieć mu tym samym.
Szybko wypowiedział jakieś zaklęcie.
- Ale i tak lepiej będzie, jeśli się pospieszymy – mruknął, zaglądając jej w oczy.
Mimo to nadal stali blisko siebie, na zimnym korytarzu, wciąż do siebie przytuleni. Tak jakby czas się zatrzymał. Patrzyli sobie w oczy, a w głowach mieli istne burze. On po chwili zerknął przelotnie na jej usta. Dlaczego ona tak go kusi? Dlaczego w ogóle doprowadził do takiej sytuacji? Nie może jej pocałować! Potem będzie musiał zaczynać wszystko od nowa. Nie miał siły na kolejne odrzucenie.
A jednak tym razem to ona przejęła inicjatywę. Musnęła lekko jego wargi, zapominając o całym świecie. Jak to kobiety, zadziała pod wpływem wielu emocji. Poczuła w końcu, jak to ciepło, które powoli rodziło się w jej ciele przy każdym bliższym spotkaniu z Huncwotem, wybucha potężnie. Krew gorąca krążyła jej w żyłach, czuła przyjemny dreszczyk na całym ciele. Jak to możliwe? Kto by teraz nad tym myślał, kiedy James, zachęcony, pocałował ją mocniej, zapraszając motylki w brzuchu do szaleńczego tańca. Czuła się cudownie, zapomniała, że są w kwaterze Ślizgonów, że to wszystko jest niebezpieczne. Co tam niebezpieczeństwo! Przy Jamesie była przecież bezpieczna. Rewelacyjne uczucie.
Oderwała się od niego, patrząc niepewnym wzrokiem. On uśmiechnął się lekko, choć jakby ze strachem. Czy myślał, że zaraz go uderzy? Pewnie tak. Po niecałych sześciu latach znajomości zdążył się nauczyć, że ta dziewczyna była nieprzewidywalna. Za to między innymi ją kochał.
- Jim… - zaczęła niepewnie.
- Nie psuj chwili.
Znów ja pocałował. Teraz jednak nie chciała już dłużej. Sama już nie wiedziała, czego chciała. Czemu on tak na nią działał? Odwróciła głowę. Mignęły jej jeszcze przed oczami zaskoczone orzechowe tęczówki.
Wiedział! Wiedział od początku, że tak będzie. On przesadził, czy ona jest niezdecydowana?
Niech to szlag!
Nie spojrzeli już na siebie. W milczeniu doszli do Pokoju Wspólnego Ślizgonów, przeszli przez niego i ruszyli do Wieży Gryffindoru. Dopiero przed portretem, kiedy już zdjęli pelerynę, spojrzeli na siebie.
- Przepraszam… - powiedziała cicho.
Chłopak nic nie odpowiedział, tylko podał hasło i wpuścił ja pierwszą do środka.
Weszła więc lekko zrezygnowana. Pomyślała nawet, że chyba już samej siebie nie lubi. Tak strasznie i niepotrzebnie namieszała. Westchnęła ciężko i nie patrząc już na chłopaka, którego swoim niezdecydowaniem tyle razy już raniła, ruszyła do dormitorium.
Bez entuzjazmu przekazała Dorcas informację o ich wypadzie. Przyjaciółka przyjrzała się jej uważnie, ale nie komentowała dziwnego nastroju zielonookiej. Ruszyła za to szybko do Jamesa, który wciąż ową różdżkę Robbinsa posiadał.
A Lily, kiedy w końcu została sama, po prostu wybuchła płaczem. Leżała zakopana po części w pościeli, swój szloch tłumiąc wielką poduszką. Czuła się tak beznadziejnie! W tej chwili nie miała na nic ochoty. Dziękowała tylko w duchu, że pozwalają jej w samotności przetrawić ten ból. Bo serce bolało ją mocno, zapewne od nadmiaru wrażeń. Bo już sama nie wierzyła, że to mogą być problemy z ciśnieniem.


* * * * *


- Nie wierzę! Jak to zrobiłeś? – Dorcas była zachwycona.
Wparowała szybko do dormitorium Huncwotów. Na szczęście był tam tylko James, choć było już dosyć późno. Wolała nie domyślać się, gdzie jest Syriusz.
- Właściwie to był pomysł Lilki – odpowiedział James.
Również był w kiepskim humorze. Widziała to jak na dłoni. Czuła, że coś musiało się między nimi wydarzyć i że znów wyszło na to, że będzie tylko gorzej. A myślała, że już gorzej być w ich sytuacji nie może!
Spojrzała przenikliwym wzrokiem i chciała zapytać, co się stało. Wiedziała jednak, że dzisiaj, tuż po wydarzeniu, to nic by nie dało. Znała chłopaka dosyć dobrze. Wzruszyła więc nieznacznie ramionami, uśmiechnęła się do niego ciepło i ruszyła od razu do dormitorium. Zamierzała tylko zabezpieczyć gdzieś i schować ową różdżkę i zaraz wysłać list do Ślizgona. Kiedy jednak spojrzała na łóżko Lily i zobaczyła przyjaciółkę w takim stanie, przystanęła na samym progu. Po chwili już przytulała Gryfonkę, chociaż ona nawet nie wstała, by jej to ułatwić.
- Dorcas, proszę cię. Daj mi chwilę, żebym… żebym przestała tak bardzo siebie nienawidzić.
Stłumiony głos Evans przeraził Meadowes. Nienawidzić?
Czuła się taka bezradna! Jak mogłaby pomóc? Odchodząc?
Wstała, z bólem patrząc na leżącą w łóżku osóbkę, szybko schowała i zabezpieczyła czarami swoją zdobycz i wyszła, myśląc, jaki świat jest beznadziejny.

Jak często udzielają się nam nastroje naszych przyjaciół! Czy jednak przez dzielenie się cierpieniem możemy pomóc? Czy czasem nie sprawimy, że najbliżsi poczują się przez to gorzej? Bo kto chce być sprawcą czyichś zmartwień?
A mimo to przyjaciele zawsze podzielą z nami cierpienie. Bo inaczej nie potrafią. Czasem to rzeczywiście pomoże.


* * * * *


Collin westchnął zniechęcony. To zadanie go przerastało. Chciałby, tak jak Severus, być tak pewnym, że im się uda. Ale nie był.
Do tego ten list. Jak jej się udało wykraść tę różdżkę? Przecież na pewno miał ją w dormitorium. A tam chyba ta Gryfonka nie dotarła. A może jej nie docenił?
Teraz to nawet dobrze, nie miał głowy na podrywanie dziewczyny. Był lekko przerażony odpowiedzialnością, jaka na niego spadła.
Westchnął ciężko i ruszył spokojnie na umówione spotkanie. Wymiana różdżek. Doprawdy, ironia losu. Nawet nie próbował już jakoś jej przechytrzyć. Nadrobi to kiedyś, teraz potrzebował swojej broni.


* * * * *